دل بعدی از وجود انسانی است که اگر در مسیر صحیح و در پرتوی عقل پرورش یابد انسان را به سوی کمال سوق می دهد و همانا روح را متعالی می سازد.برای پرورش دل بایستی دلداری داشت که دل به او باخت و در ره کوی او تلاش نمود.آرزوی بندگان خوب خدا،نزدیکی به اوست و به امید وصال او با نفس خویش در جهادند امٌا مگر انسان بدون راهنما هم می تواند راه به جایی پیدا کند!؟پس باید به دنبال راهنمایی گشت تا نشان کوی دوست را از او سراغ گرفت.بهترین راهنما، عاشق ترین بنده ی خداست که باید رسم دلدادگی را از او آموخت.او عزیز گمشده ی دلها،یوسف زهرا(س)است.هر که خواهان دلی زنده و پر شور در کوی یار است،باید دل خود را به یاد او و در پرتوی محبت او خدایی کند و شاید خدا به واسطه ی محبوب ترین بنده اش دل ما را نیز رنگی از عشق زنند.
